Falstaff ve Arkadaşlarının Bayan Page’in Evinde Bir Araya Gelişi (Windsor'un Şen Kadınları)

Açıklama

William Shakespeare’in “Windsor’un Şen Kadınları” (The Merry Wives of Windsor) adlı komedisi, ilk kez 1602’de yayımlanmış ve Elizabeth dönemi İngiltere’sinin toplumsal ilişkilerini yansıtan en neşeli eserlerinden biri olmuştur. Konu, Shakespeare’in daha önce IV.Henry oyununda tanıttığı ünlü karakter Sir John Falstaff etrafında dönmektedir. Oyun boyunca Sir John Falstaff, Windsor’da yaşayan evli iki hanım (Mistress Ford ve Mistress Page) ile aynı anda gönül ilişkisi kurmaya kalkışır. Amacı aşk değildir, kadınların kocalarının paralarına ve kendi çıkarına ulaşmaktır. Ancak iki kadın onun bu küstahlığını fark eder ve işbirliği yaparak Falstaff’a ardı ardına oyunlar oynar. Oyun, toplumsal cinsiyet rolleri, sınıf farklılıkları ve insan zaaflarını hiciv yoluyla ele alırken, dönemin seyircisine büyük bir kahkaha ve eğlence sunmuştur. Burada, oyunun birinci perdesinde geçtiği varsayılan, ancak metinde doğrudan yer almayan bir sahne betimlenmiştir. Sahne, Falstaff ve dostlarının Bayan Page’in evinde bir araya gelişidir. Kalabalık sofrada oyunun neredeyse tüm başlıca karakterleri resmedilmiştir. Sol tarafta, Bayan Ford ve Bayan Page yan yana durmuş, Falstaff’a alaycı bir zarafetle yaklaşmaktadır. Geyik derisinden yelek giymiş, uzun çizmeler kuşanmış Falstaff ise iri cüssesiyle sandalyede oturmakta, kendinden emin ve küstah bir tavırla hanımlara iltifat etmektedir. Sofrada diğer karakterler de özenle betimlenmiştir. Bay Page, Slender’a bir kadeh uzatarak rahat tavırlarıyla sahneye hareket katarken, Slender’ın utangaç ve beceriksiz hali komik unsuru güçlendirir. Anne Page, gençliğinin masumiyetini yansıtan ağırbaşlı bir duruşla arka planda olup biteni gözlemler. Bardolph ve Pistol kendi aralarında sohbet ederken, Bay Ford derin bir yudum şarabını içer. Arka tarafta ise Sir Hugh Evans sahneyi dikkatle izlemektedir. Figürlerin yerleşimi ve yüz ifadeleriyle sahnenin mizahi atmosferi güçlenmiştir. Falstaff’ın kendini beğenmiş duruşu, kadınların alaycı zarafetiyle kontrast oluşturmaktadır. Pencere ve şömineyle betimlenen iç mekan, Windsor’un burjuva ev yaşamını sahneye uyarlayarak oyunla görsel arasındaki bağları pekiştirmektedir.