Christopher Sly (Hırçın Kız)

Açıklama

William Shakespeare’in en tartışmalı komedilerinden biri olan “Hırçın Kız” (The Taming of the Shrew), 1590’ların başında yazıldığı tahmin edilen bir eserdir. Oyun, evlilik, toplumsal cinsiyet rolleri ve güç ilişkileri üzerine kurulmuş olup, hem Rönesans dönemindeki kadın-erkek dinamiklerini yansıtır hem de günümüz seyircisine hala tartışma konusu olan sorular yöneltir. Konunun merkezinde, asi ve dik başlı Katherina (Kate) ile onu “evcilleştirmeye” çalışan Petruchio arasındaki çatışmalı aşk ilişkisi vardır. Ancak oyunun giriş kısmında, “induction” adı verilen sahnelerde Christopher Sly adlı sarhoş bir tamircinin hikayesi bulunmaktadır. Sly, bir soylunun oyuna getirmesiyle kendini aniden lüks bir yaşamın içinde bulur ve efendiymiş gibi ağırlanır. Bu çerçeve hikaye, eserin ana olay örgüsüne geçmeden önce hem mizahi hem de toplumsal bir hiciv işlevi görür. Gravürde işte bu giriş sahnesi tasvir edilmiştir. Sarhoş durumda olan Christopher Sly soylu adamın evine götürülür, değerli bir pijama ile süslenmiş bir yatağa yatırılır ve uyandığında izlenecek sahne hazırlanır. Christopher Sly uyandığında nerede olduğunu bilmez halde yatağın içinde şaşkın ve sersem bir şekilde oturmakta, etrafını saran kalabalık hizmetlilere kuşkuyla bakmaktadır. Malikanenin sahibi, baş uşak kılığında görünürken birkaç hizmetkar elinde gümüş tabaklar, içki kadehleri, yiyecekler ve değerli kumaşlarla Sly’a yaklaşmaktadırlar. Gravür, Sly’ın sarhoşluğunun verdiği şaşkınlıkla etrafına boş bakışlarla yönelmesini, hizmetlilerin ise abartılı bir saygı ve nezaketle ona hizmet edişini ayrıntılı biçimde göstermektedir. Gravür, oyunun metninde vurgulanan toplumsal maskaralığı görsel dile taşımış ve sıradan bir sarhoş, kostümler ve jestlerle sahte bir “efendi”ye dönüştürülmüştür. Yatağın yanındaki dağınıklık, yerdeki giysi parçaları ve odanın ayrıntılı dekorasyonu, sahnedeki gerçek ile yanılsama arasındaki gerilimi artırmaktadır. Bu gravür, kimlik, sınıf ve toplumsal roller üzerine düşündürürken, aynı zamanda tiyatronun sahte gerçekliğiyle gündelik yaşam arasındaki ince çizgiyi gözler önüne sermektedir. Hem mizahi hem de eleştirel bu sahne, Shakespeare’in toplumsal hiciv gücünü ve dönemin seyircisini eğlendirirken düşündürme yetisini göstermektedir.