Malvolio, 3. Perde 4. Sahne (Onikinci Gece)

Açıklama

William Shakespeare’in en ünlü komedilerinden biri olan On İkinci Gece (Twelfth Night), aşk, kimlik karmaşası ve mizah unsurlarını bir araya getiren bir başyapıttır. İlk sahnelenmesi, 1602 yılının Ocak ayında Kraliçe I. Elizabeth’in sarayında gerçekleşmiştir. Adını, Noel’den sonraki 12. gün kutlamalarından alır ve bu dönem, eğlencelerin, kimlik değişimlerinin ve toplumsal rollerin ters yüz edilmesinin sembolüdür. Hikaye, hayali Illyria ülkesinde geçer ve gemi kazası sonucu kardeşinden ayrı düşen Viola’nın erkek kılığına girerek Cesario adıyla Dük Orsino’nun hizmetine girmesiyle başlar. Orsino, güzeller güzeli Olivia’ya aşıktır, ancak Olivia, Cesario’ya yani aslında kadın olan Viola’ya tutulur. Bu sırada Viola da gizlice Orsino’ya aşık olur ve oyun, yanlış anlamalarla örülü bir aşk üçgeni etrafında şekillenir. Yan hikayede ise Olivia’nın evinin kahyası Malvolio’nun gururu ve aldatılması üzerinden dönemin sosyal yapısı hicvedilir. Sonunda gerçekler açığa çıkar, kimlikler çözülür ve mutlu birleşmeler yaşanır. Oyun, Shakespeare’in aşkın karmaşıklığını ve insan doğasının çelişkilerini hem romantik hem de mizahi bir dille işlediği ölümsüz eserlerinden biridir. Bu gravür, oyunun üçüncü perde dördüncü sahnede geçen ünlü sahneyi betimlemektedir. Olivia’nın bahçesinde geçen bu sahnede, Olivia ve nedimesi Maria, Malvolio ile görüşmeyi beklemektedir. Ancak Malvolio, bir oyun sonucu tuzağa düşmüş, sahte bir mektupla Olivia’nın kendisine aşık olduğuna inandırılmıştır. Bu yüzden sahneye sarı çoraplar ve çapraz bağlı kurdelelerle çıkar. Olivia’nın özellikle nefret ettiği bu kıyafet, onun kendini gülünç duruma düşürmesine yol açar. Gravürde Malvolio, kendinden emin bir edayla, başını gururla kaldırarak, yüzünde hayali bir tebessümle Olivia’ya yaklaşmaktadır. Gravürde, Malvolio’nun kibri ve kendine aşırı güveni, bir beyefendi havasını ve tavırlarını taklit etmesi gülünçlükle çok iyi ifade edilmiştir. Kompozisyon, karakterler arasındaki dramatik karşıtlığı açıkça yansıtmaktadır. Sağ tarafta evin hanımefendisi Olivia ve hizmetçisi Maria yan yana oturmaktadırlar. Olivia yarı eğlenmiş, yarı tiksinmiş yüz ifadesi ile hizmetçi Maria’da keyifle Malvolio’yu izlemektedirler. Gravürün ön planındaki çiçekler ve bahçe ayrıntıları, Shakespeare’in pastoral sahne düzenlemelerine uygun bir atmosfer kurmaktadır. Işığın Malvolio’nun üzerine düşmesi, onun sahnede “trajikomik merkez” konumunu vurgulamaktadır. Bu sahne, Shakespeare’in insan doğasındaki kibir, yanılsama ve aşağılanma temalarını görselleştiren önemli bir örnektir. Malvolio’nun kendini beğenmişliği, onun en büyük zaafı olarak, toplumsal bir hiciv aracına dönüşmüştür.