Mimari (İtalya’da Yüksek Rönesans Mimarisi) 1. Milano’daki Santa Maria Delle Grazie Kilisesi 2. Venedik Dükler Sarayı’ndaki Merdiven 3. Okul 4. Aziz Mark Kütüphanesi 5. Vendramini-Calergi Sarayı 6. Venedik’teki Pesaro Sarayı

Açıklama

Bu gravür, İtalya’nın Yüksek Rönesans döneminde (15. yy sonu-16. yy ortaları) mimari dilin doruk noktasına ulaştığı yapıları bir araya getirir.Erken Rönesans dönemindeki klasik arayışlardan sonra, bu dönemde mimaride oran, ritim, perspektif ve geometrik düzen kavramları daha gelişmiş ve uyumlu bir biçimde birleştirilmiştir. Gravürde görülen örneklerin çoğu Lombardiya ve Venedik merkezli gelişen mimarlık okullarının karakteristik örnekleridir. Milano’daki Santa Maria delle Grazie (Leonardo’nun Son Akşam Yemeği’nin bulunduğu manastır kompleksi) Rönesans’ın sade ama güçlü mekansal düzen fikrinin önemli örneklerinden biridir. Venedik Dükler Sarayı’ndaki ünlü Scala dei Giganti (Devler Merdiveni), törensel geçit ve monarşik temsil kavramının mimariyle iç içe geçişinin en görkemli örneklerinden biri olarak kabul edilir. Benzer şekilde, Doge Vendramini’nin mezarı ile Palazzo Vendramin-Calergi ve Palazzo Pesaro gibi Venedik saray cepheleri, Rönesans’ın klasik düzen ilkelerini İtalyan şehir devletlerinin aristokrat kent zenginliğiyle birleştiren örnek yapılardır. Bu yapılarda ritmik kolon dizileri, belirgin yatay kat düzeni, zarif taş işçiliği ve cephenin bir müzik eseri gibi dengeli ve uyumlu biçimde tasarlanması dikkat çeker. Bu örnekler aynı zamanda İtalyan Rönesans mimarlığının Avrupa mimarisine yayılan modelini de temsil etmektedir. 16. yüzyılda Fransa, Almanya ve İngiltere’de görülen saray ve konut mimarisi düzenleri, özellikle Venedik konut cephelerinin bu orantı ve simetri anlayışını, farklı coğrafyalara aktararak Avrupa’da aristokrat konut tipolojisini dönüştürmüştür.