Mimarlık (Hint Mimarisi) 1. Delhi Yakınlarındaki Kutub Minar (Kutub Minaresi) 2. Madura Sarayı’ndaki Büyük Salon 3.Kurte-Ardschisch’teki Kilise 4. Kurtuba (Cordova) Camii’nin Planı 5.Delhi’deki Cuma Camii (Jama Mescidi) 6. Elhamra Sarayı’nın Planı

Açıklama

Bu gravür, Delhi, Madura ve Agra gibi şehirlerdeki farklı dönemlerden İslam ve Hindu mimarisi örneklerini bir arada göstermektedir. Bu yapılar, Hindistan’da Müslüman ve yerel mimari geleneklerin birleşmesiyle oluşan karma bir mimari tarzın görsel bir özetidir. Sol üstte yer alan yapı, Delhi’deki Kutub Minar’ı göstermektedir. 13. yüzyıl başlarında Kutb-ud-Din Aibek tarafından başlatılan ve halefi İltutmuş tarafından tamamlanan bu anıtsal minare, Delhi Sultanlığı mimarisinin en erken ve en etkileyici örneklerinden biridir. Tuğla gövde üzerindeki Kufi ve Naskh hatlı yazıtlar, İslam mimarisinin Hindistan’da kazandığı özgün dekoratif karakteri yansıtır. Ortadaki yapı, Madura’daki bir saray iç mekanını temsil eder. Bu bölüm, Güney Hindistan’ın Dravidyen mimari tarzının, İslam mimarisine özgü kubbe ve kemerlerle nasıl birleştiğini gösterir. Geniş kemer açıklıkları, kasnaklı tonozlar ve derin nişler, yerel taş işçiliğiyle harmanlanmış bir hibrit üslubu ortaya koyar. Sağ üstteki yapı, Delhi’deki bir türbe (Dargah) mimarisinin örneğidir. Bu tip yapılar, Timuri ve Babür etkilerinin yoğun olduğu geç dönem İslam mimarisinde, kubbe örtülü kare plan şemaları ve çok katmanlı cephe düzenlemeleriyle dikkat çeker. Türbeler, yalnızca dini değil, aynı zamanda hanedani meşruiyetin anıtsal sembolleridir. Alt ortada yer alan çizim, Cuma Mescidi (Jama Masjid) - Delhi’yi göstermektedir. 17. yüzyılda Şah Cihan tarafından inşa ettirilen bu yapı, Babür mimarisinin doruk noktalarından biridir. Kırmızı kumtaşı ve beyaz mermerin kontrastı, geniş avlusu ve simetrik cephe düzeniyle birleşerek, hem toplu ibadet alanı hem de imparatorluk gücünün bir simgesi olarak işlev görür. Alt bölümdeki planlar, Kordova Camii (La Mezquita) ve Elhamra Sarayı (Alhambra) planlarının karşılaştırmalı çizimleridir. Bu, dönemin Avrupa mimarlık tarihçileri için “İslam mimarisinin evrenselliğini” göstermeyi amaçlayan didaktik bir karşılaştırmadır. Hint-İslam yapılarının plan düzeni, Endülüs ve Arap coğrafyasındaki örneklerle biçimsel benzerlik taşır. Bu da İslam mimarisinin geniş coğrafi yayılımına dikkat çekmektedir.