Avrupadaki Türkiye, Yunanistan, Romanya, Bulgaristan, Sırbistan vb.

Açıklama

1874 tarihli bu harita, Osmanlı İmparatorluğu'nun Balkanlar’daki hakimiyet sahasını ve bu sahada yavaş yavaş ortaya çıkan yeni ulus-devlet yapılarını detaylı bir biçimde yansıtır. 19. yüzyılın son çeyreğine yaklaşılırken Balkanlar'daki milliyetçi hareketlerin artışı ve Osmanlı yönetiminin çözülme sürecine girmesi bu haritada da net biçimde izlenebilmektedir. Haritada Avusturya İmparatorluğu’nun güney sınırları “Austrian States” olarak tanımlanırken, kuzeydoğuda “Russia” ibaresiyle gösterilen Rus İmparatorluğu’na bitişik şekilde Moldavya ve Eflak (Wallachia) gibi 1859’da birleşerek Romanya Prensliği'ni oluşturan yapılar detaylıca işaretlenmiştir. “Eastern Roumelia” ve “Bulgaria” gibi ifadeler, Berlin Antlaşması’ndan önceki dönemde henüz resmi bir özerklik kazanmamış olan bu bölgelerin etnik ve idari farklılıklarını ayırt etmek için kullanılmıştır. Sırbistan (Servia), Karadağ (Montenegro), Bosna, Arnavutluk (Albania), Makedonya (Macedonia), Teselya (Thessaly) gibi bölgeler coğrafi olarak tanımlanmış ancak siyasi bağımsızlıkları henüz kesinleşmemiş halde sunulmuştur. Yunanistan ise 1830’daki bağımsızlık kazanımından sonra topraklarını yavaş yavaş genişletmiş bir ulus-devlet olarak görünmekte ve güney sınırlarında Mora Yarımadası (Peloponnesus), Attika ve Kiklad Adaları (Cyclades) gibi bölümlerle detaylandırılmıştır. Girit (Crete ya da Candia), o tarihte hala Osmanlı hakimiyetinde bulunmasına rağmen, ileride çıkacak isyanların ve siyasi krizin işaretlerini taşır biçimde haritada ayrı vurgulanmıştır. Doğu Ege adaları, Rodosto (Tekirdağ), Dedeağaç, Selanik (Salonik), Kavala gibi liman kentleri ve ticaret merkezleri işaretlenmiş; harita ayrıca coğrafi özellikleri (dağlar, nehirler, kıyılar) ve ulaşım yollarını da kapsamaktadır. Konik projeksiyonla hazırlanmış bu harita, “1:4,800,000” ibaresiyle ölçeklendirilmiş ve İngiliz mil bazında ölçü birimleriyle donatılmıştır. Haritanın sol alt köşesinde kullanılan ölçü sistemleri ve izdüşüm bilgisi detaylandırılmış; deniz isimlendirmelerinde dönemin Batı dünyasına özgü terminoloji (“Archipelago”, “Sea of Marmora”, “Gulf of Taranto”) kullanılmıştır. Genel olarak bu harita, Osmanlı’nın 1870’lerdeki Avrupa topraklarını belgelemekle kalmayıp, aynı zamanda Osmanlı-Balkan sınırlarındaki etnik, siyasi ve coğrafi karmaşayı yansıtmaktadır.