Mimari (Fransız Rönesans Şatoları) 1. Boulogne’daki Madrid Şatosu 2. Chambord Şatosu (Ana Bina) 3. Beaugency’deki Şehir Konağı 4. Caen’deki Ecoville Konağı (Hotel d’Ecoville) 5. Nantouillet Şatosu 6. Blois Şatosu’ndaki Merdiven 7. Ecouen Şatosu 8. Bury Şatosu 9. Paris’te I. François’nın Evi 10. Chambord Şatosu’nun Feneri (Kubbe Üstü Işıklığı) 11.Fontainebleau’daki Sütun Başlığı 12. Orleans’da I. François’nın Evinden

Açıklama

Bu gravür, Fransız Rönesansı’nın özellikle 16. yüzyılda Loire Vadisi ve Normandiya merkezli aristokratik konut mimarisinde kazandığı yeni estetik dili göstermektedir. Gravürde yer alan örnekler, Kral I. François dönemi ile bağlantılı olan Chateau Madrid, Chambord, Blois, Ecouen ve Bury gibi şatoların yanı sıra Paris ve Orleans’daki şehir konaklarını da içermektedir. Bu yapılar, ortaçağ kale mimarisinin savunma ağırlıklı kütlesel dilinden uzaklaşarak, İtalyan Quattrocento etkisiyle zengin kabartmalar, heykelsi merdiven kuleleri, grotesk motifli süslemeler, ritmik kat bölümlenmeleri ve düzenlenmiş cephe şemaları ile rasyonel bir kompozisyona kavuşmuştur. Fransa’da Rönesans mimarlığı, İtalya’dan getirilen sanatçılar (özellikle Loire vadisindeki şantiyelerde) ve aynı zamanda İtalyan Rönesans albümlerinin gravür yoluyla dolaşımı sayesinde şekillenmiştir. Bu nedenle Chambord gibi şatolar hem Fransız Gotik geleneğin dikeylik ve kule vurgusunu sürdürmüş hem de yeni Rönesans’ın klasik oranlar, sütun başlıkları, frizler ve saray iç mekanındaki temsil kültürünü benimsemiştir. İç mekanlarda özellikle merdivenler “törensel bir geçiş” fikrini üreten ana mimari unsur haline gelmiştir. Dış mekanda ise cephe mimarisi, aristokrat gücün sembollerle ifade edildiği bir armasal vitrin (heraldik gösteri alanı) haline gelmiştir. Böylece yapı, sahibinin toplumsal statüsünü ve soy asaletini doğrudan görünür kılar duruma gelmiştir. Bu ikonografik dönüşüm, Fransız Rönesansı’nın Avrupa’da karakteristik ve özgün bir kimlik kazanmasında belirleyici olmuştur.