Mimari (İtalyan Rönesans Mimarisi) 1. Pavia’daki Certosa’nın Cephesi 2.-3. Aynı Yapıya Ait Detaylar 4. Santa Maria Della Salute 5. Kurtarıcı Kilisesi (Il Redentore) 6. San Zaccaria 7. Venedik’te Bulunan Dük Vendramin’in Mezarı 8. Pavia’daki Certosa’nın Küçük Avlusundan Arkadlar 9. Floransa’dan Bir Pilaster Başlığı 10. Venedik Dükler Sarayı’ndaki Bir Şöminenin Konsolu 11. Roma’daki Santa Maria sopra Minerva’da Francesco Tornabuoni’nin Mezarından Arma Kalkanı

Açıklama

Bu gravür, 15.-16. yüzyıllar arasında İtalyan Rönesans mimarisinin ulaştığı estetik inceliği, oran ustalığını ve zengin sembolik (ikonografik) anlatım çeşitliliğini bir arada göstermektedir. Kompozisyon, Venedik’teki Santa Maria della Salute ve Il Redentore gibi olgunlaşmış Rönesans merkez yapıları ile Pavia’daki Certosa’nın mermer cephe programını aynı düzlemde karşı karşıya getirir. Böylece gravür, Rönesans’ın tek bir üslup değil, şehirlerin, soylu ailelerin, zanaatkar loncalarının ve yerel taş işleme geleneklerinin etkisiyle farklı biçimlerde yorumlanan bir “ağırlık ve oran dili” olduğunu ortaya koyar. Floransa kökenli klasik pilaster başlıkları, Antonio da Sangallo ve Michelozzo’nun üslubunun Venedik’teki mermer oyma geleneğine nasıl dönüştüğünü gösteren küçük örneklerdir. Bu başlıklarda görülen grotesk süslemeler, akantus yaprakları ve arma motifleri, Rönesans’ın antik dönemi yeniden keşfetme anlayışının İtalya’da hem düşünce dünyasında (humanitas) hem de çok renkli mermer işçiliğinde nasıl somutlaştığını gösterir. Verona’daki Scaliger ailesine ait mezar anıtı, Ortaçağ geleneğine göndermede bulunan dikey bir yapı olmasının yanı sıra, erken Rönesans döneminde yönetici ailelerin “sonsuz meşruiyet” arayışını simgeleyen anıtsal bir taş ifadeye dönüşmüştür. Bu nedenle bu gravür, Rönesans’ta “kilise,kent ve hanedan” üçgeninin mimari üzerinde nasıl bir programatik bütünlük oluşturduğunu göstermektedir.