Büyük Tufan, Genesis (Diriliş), Chapter (Bölüm) 7. Verse (Ayet) 10-21.

Açıklama

Tufan” başlığı altında bu gravür, İncil’in Eski Ahit kısmının Tekvin (Yaratılış) kitabı 4. bölüm, 10. İle 21. Ayetleri arasında anlatılan Nuh Tufanı’nı dramatik ve alegorik bir biçimde tasvir etmektedir. Ayetler tufanın şiddetini ve yeryüzündeki tüm canlıların yok oluşunu tasvir etmektedir. Merkezde yer alan figür grubu, tufanın ortasında yaşam mücadelesi veren bir aileyi betimlemektedir. Dalgalarla çevrili kayalıklar üzerinde can havliyle sarılmış bu insanlar, umutsuzluk ve çaresizlik içinde göğe doğru ellerini uzatmaktadır. Bu dramatik sahne, Tanrı'nın gazabı karşısında insanın aczini ve kurtuluş ümidiyle göğe uzanan son çabasını temsil etmektedir. Kompozisyonun atmosferi karanlık fırtına bulutları, keskin kayalar ve çalkalanan sularla yoğun bir şekilde dramatize edilmiştir. Özellikle annenin ve kucağındaki çocuğunun görüntüsü tufanın insanlık üzerindeki yıkıcılığını derin bir trajedi olarak gözler önüne sermektedir. Ayrıca, merkez sahnenin sağ tarafında, karanlık kayalıklar arasında kıvrılarak uzanan bir yılan figürü açıkça görülmektedir. Yılan, Kutsal Kitap ikonografisinde genellikle günah, ayartma ve düşüş temalarını simgelemektedir. Bu bağlamda, tufan sahnesine yerleştirilmiş bir yılan figürü, tufanın yalnızca fiziksel bir felaket değil, aynı zamanda insanlığın ahlaki çöküşünün bir sonucu olduğunu ima etmektedir. Gravürün çerçevesine yerleştirilmiş iki küçük sahne, anlatının öncesi ve sonrasına dair referanslar sunmaktadır. Sol panelde, tufandan önce Tanrı'nın bu felaketi bildirdiği ya da insanların uyarıldığı anlardan biri tasvir edilmiştir. Diz çökmüş bir figür, yakarır şekilde göğe bakarken betimlenmiştir. Sağ panelde ise tufandan kurtulanların yeniden toprağa ayak bastığı anı göstermektedir.